អន្ធការនៃទម្លាប់ការអាន វិបត្តិវប្បធម៌នឹងសីលធម៌ក្នុងស្រទាប់យុវជនខ្មែរនាវិថីឌីជីថល

នៅក្នុងសម័យកាលដែលបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មានវិទ្យាកំពុងបោលពួយយ៉ាងលឿនដូចព្យុះសង្ឃរា ពិភពលោកទាំងមូលត្រូវបានបង្រួមឱ្យនៅត្រឹមតែមួយចុងម្រាមដៃ។ សង្គមកម្ពុជានាពេលបច្ចុប្បន្នក៏កំពុងតែរំកិលខ្លួនចូលទៅក្នុងចរន្តនៃបដិវត្តន៍ឌីជីថលយ៉ាងពេញទំហឹង ដែលនាំមកនូវភាពស៊ីវិល័យ ភាពងាយស្រួល និងការរស់នៅទាន់សម័យ។ ប៉ុន្តែ នៅពីក្រោយទិដ្ឋភាពដ៏ភ្លឺស្វាង និងសភាពអ៊ូអរនៃពិភពនិម្មិតនេះ ស្រមោលអន្ធការដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយកំពុងតែគ្របដណ្តប់លើសីលធម៌ បញ្ញា និងនិស្ស័យនៃបុព្វបុរសខ្មែរ នោះគឺ "វិបត្តិការអានសៀវភៅក្នុងពេលទំនេរ" នៅក្នុងស្រទាប់យុវវ័យ។ ពេលវេលាទំនេរដែលធ្លាប់តែជាឱកាសមាសសម្រាប់ការក្រេបជញ្ជក់ប្រាជ្ញាញាណពីក្បួនតម្រា បានប្រែក្លាយទៅជាពេលវេលានៃការបាត់បង់សតិ និងការលិចលង់ក្នុងភក់ជ្រាំនៃរឿងឥតប្រយោជន៍ ដែលកំពុងប្រឈមនឹងការប្រែប្រួលជោគវាសនារបស់ទំពាំងស្នងឫស្សីកម្ពុជា។
កត្តាដ៏ចម្បង និងជាអាវុធពុលដែលកំពុងចាក់ឬសយ៉ាងជ្រៅក្នុងខួរក្បាលរបស់យុវជន គឺការញៀនស្រវឹងនឹងបណ្តាញសង្គម។ អេក្រង់ស្មាតហ្វូនដ៏រលោងស្រិលបានក្លាយជាមេដែកស្រូបទាញខ្សែភ្នែក និងស្មារតីរបស់យុវវ័យឱ្យស្ថិតនៅក្នុងពិភពនិម្មិតពេញមួយថ្ងៃៗ។ ជារៀងរាល់ពេលដែលមានពេលវេលាទំនេរ បុគ្គលម្នាក់ៗលែងនឹកនាដល់ការបើកទំព័រសៀវភៅក្រដាសដែលមានក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃទឹកមឹក និងប្រាជ្ញារបស់អ្នកប្រាជ្ញជាន់ដើមទៀតហើយ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាចាប់យកទូរសព្ទ រួចទាញអេក្រង់ចុះឡើងដើម្បីមើលវីដេអូខ្លីៗ រូបភាពហ៊ឺហា និងរឿងរ៉ាវអសីលធម៌ដែលគ្មានប្រយោជន៍។ រាល់ការចុចមើល និងការទទួលបានការទាក់ទាញចិត្តភ្លាមៗទាំងនោះ បានបញ្ចេញសារធាតុគីមី Dopamine ក្នុងខួរក្បាល ដែលបង្កើតនូវទម្លាប់ញៀនដ៏សាហាវ មិនខុសពីការប្រើប្រាស់សារធាតុញៀនឡើយ។ ខួរក្បាលរបស់យុវជនខ្មែរបច្ចុប្បន្នត្រូវបានបង្វឹកឱ្យស៊ាំទៅនឹងការទទួលយកព័ត៌មានលឿនៗ ខ្លីៗ និងរាក់កំភែល ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យសមត្ថភាពក្នុងការគិតពិចារណាស៊ីជម្រៅ សមាធិក្នុងការអានអត្ថបទវែងៗ និងការអត់ធ្មត់ស្វែងយល់ត្រូវសាបសូន្យបន្តិចម្តងៗ។ ពេលវេលាទំនេរដែលជាមាសប្រាក់សម្រាប់ការដុះខាត់បញ្ញា ត្រូវបានបូជាទៅឱ្យកូដកុំព្យូទ័រ និង Algorithm របស់ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាយ៉ាងគួរឱ្យស្តាយជាទីបំផុត។
ទន្ទឹមនឹងការអូសទាញពីបណ្តាញសង្គម បញ្ហាកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងដោយសារតែការខ្វះខាតធនធាន និងគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការបង្កើតសៀវភៅឌីជីថល (E-books) សម្រាប់ប្រព័ន្ធអនឡាញនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ នៅក្នុងយុគសម័យដែលយុវជនចំណាយពេលស្ទើរតែទាំងស្រុងនៅលើពិភពឌីជីថល ការរំពឹងទុកឱ្យពួកគេកាន់សៀវភៅក្រដាសតែមួយមុខ គឺជារឿងមួយដែលមិនទាន់ឆ្លើយតបនឹងការប្រែប្រួលនៃឥរិយាបថសង្គមឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេបើកមើលក្នុងលំហអ៊ិនធឺណិត សៀវភៅ ឬអត្ថបទអក្សរសិល្ប៍ជាភាសាខ្មែរដែលមានគុណភាព និយមន័យស៊ីជម្រៅ និងការរចនាទាក់ទាញ បែរជាមានចំនួនតិចតួចស្តួចស្តើងបំផុត។ កែវភ្នែករបស់យុវជនត្រូវបានជួបប្រទះតែមាតិកាកម្សាន្តឥតន័យ ព្រោះអ្នកបង្កើតសៀវភៅឌីជីថល ឬបណ្ណាល័យអនឡាញខ្មែរ នៅខ្វះខាតទាំងថវិកា បច្ចេកវិទ្យា និងការគាំទ្រផ្នែករក្សាសិទ្ធិ។ ការខ្វះចន្លោះនៃសៀវភៅឌីជីថលនេះ បានធ្វើឱ្យយុវជនដែលចង់ស្វែងយល់ត្រូវប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គ រហូតធ្វើឱ្យពួកគេបោះបង់ចោលបំណងក្នុងការអាន ហើយងាកទៅរកការកម្សាន្តស្រាលៗនៅលើបណ្តាញសង្គមវិញ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យវប្បធម៌អានក្នុងស្រទាប់យុវជនឌីជីថលកាន់តែមានភាពសោះកក្រោះ និងក្រខ្សត់ទៅៗ។
ជាសេចក្តីសន្និដ្ឋាន និងការវាយតម្លៃទៅលើអនាគត ប្រសិនបើវិបត្តិការអានសៀវភៅក្នុងពេលទំនេរនេះនៅតែបន្តអូសបន្លាយដោយគ្មានការភ្ញាក់រលឹក និងដំណោះស្រាយច្បាស់លាស់ទេនោះ សង្គមកម្ពុជានាពេលខាងមុខនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងនៃ "ពិការភាពបញ្ញា"។ សង្គមមួយដែលពោរពេញដោយយុវជនញៀនអេក្រង់ ប៉ុន្តែក្រខ្សត់ចំណេះដឹងស៊ីជម្រៅ គឺជាសង្គមដែលងាយរងគ្រោះបំផុតចំពោះការឃោសនាភូតភរ ព័ត៌មានក្លែងក្លាយ និងការបាត់បង់អត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អនាគតមិនទាន់ត្រូវបានបិទបញ្ចប់ទាំងស្រុងនោះឡើយ។ ប្រសិនបើមានការរួមដៃគ្នារវាងរាជរដ្ឋាភិបាល គ្រឹះស្ថានសិក្សា អ្នកនិពន្ធ និងសង្គមស៊ីវិល ក្នុងការកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសៀវភៅឌីជីថលឱ្យកាន់តែសម្បូរបែប ព្រមទាំងការបណ្តុះស្មារតី "សតិសម្បជញ្ញៈឌីជីថល" ដល់យុវជនឱ្យចេះគ្រប់គ្រងពេលវេលាទំនេរ នោះយុវជនខ្មែរនឹងអាចបង្វែរឧបករណ៍ស្មាតហ្វូនពី "ច្រវាក់ត្រួតត្រាស្មារតី" ឱ្យទៅជា "បណ្ណាល័យចល័ត" ដ៏មានអំណាច។ ការស្រោចស្រង់វប្បធម៌អានឡើងវិញ គឺជាការបណ្តុះគ្រាប់ពូជនៃប្រាជ្ញាញាណ ដើម្បីធានាថាបុប្ផាជាតិខ្មែរនឹងនៅតែអាចរីកស្គុះស្គាយដោយភាពថ្លៃថ្នូរ និងមានបញ្ញាក្នុងការដឹកនាំមាតុភូមិទៅកាន់សករាជថ្មីដ៏រុងរឿង។